گزارش تجارت ایران با چین – سه ماهه چهارم سال ۱۴۰۴

مطابق با آخرین آمار منتشره توسط وبسایت گمرک جمهوری اسلامی ایران، اطلاعات تا زمان ده ماهه سال ۱۴۰۴ در دسترس است و هیچ دیتای جامعی پیرامون سه ماه انتهایی سال ۱۴۰۴ در وبسایت گمرک جمهوری اسلامی ایران منتشر نشده است. بنابراین در این گزارش از گمرک چین و به نزدیک‌ترین تاریخ میلادی به سه ماهه چهارم سال ۱۴۰۴ (یک ژانویه تا سی و یکم مارس ۲۰۲۶)، اطلاعات استخراج شده است.

تجارت میان ایران و چین در زمستان ۱۴۰۴ با یک کاهش بی‌سابقه و نگران‌کننده مواجه شده است. حجم کل مبادلات تجاری در این بازه سه ماهه به رقم ۱.۵۵ میلیارد دلار رسیده است که نسبت به مدت مشابه سال قبل، کاهش ۵۰.۱ درصدی را نشان می‌دهد. این افت نیمی از ارزش تجارت دوجانبه، نشان‌دهنده تغییرات بنیادین در مناسبات اقتصادی، محدودیت‌های شدیدتر در نقل و انتقالات ارزی یا کاهش سطح تقاضا در بازارهای هدف دو کشور است که منجر به انقباض شدید تراز تجاری شده است.

نگاهی به ارقام نشان می‌دهد که تراز تجاری به شکلی سنگین به نفع چین سنگینی می‌کند. از مجموع ۱.۵۵ میلیارد دلار تجارت، حدود ۱.۱۴ میلیارد دلار سهم صادرات چین به ایران و تنها ۴۱۵ میلیون دلار سهم صادرات ایران به چین (واردات چین از ایران) بوده است. این بدین معناست که چین نزدیک به ۲.۷ برابر بیشتر از آنچه از ایران کالا می‌خرد، کالا به این کشور صادر می‌کند. این شکاف در کنار افت کلی تجارت، فشار مضاعفی بر ذخایر ارزی ایران وارد کرده و وابستگی یک‌طرفه بازار داخلی ایران به کالاهای چینی را در شرایط رکود نشان می‌دهد.

بیشترین نرخ ریزش در این گزارش مربوط به واردات چین از ایران است که با منفی ۵۶.۷ درصد، بیش از نیمی از ارزش خود را از دست داده است. این کاهش شدید در حالی رخ می‌دهد که سبد صادراتی ایران به چین عمدتاً بر پایه نفت، فرآورده‌های پتروشیمی و محصولات معدنی استوار است. افت ۵۶ درصدی نشان‌دهنده آن است که یا چین منابع جایگزین برای تأمین مواد اولیه خود یافته، یا چالش‌های لجستیکی و تحریمی مانع از ثبت رسمی بخش بزرگی از محموله‌های صادراتی ایران در آمارهای گمرکی چین شده است.

اگرچه صادرات چین به ایران نیز کاهش ۴۷.۱ درصدی را تجربه کرده، اما شیب سقوط آن نسبت به واردات از ایران ملایم‌تر بوده است. این موضوع نشان می‌دهد که بازار ایران همچنان به کالاهای واسطه‌ای، ماشین‌آلات و قطعات چینی وابسته است و با وجود کاهش قدرت خرید یا مشکلات تخصیص ارز، واردکنندگان ایرانی تلاش کرده‌اند سطح حداقلی از واردات را حفظ کنند. با این حال، افت نزدیک به ۵۰ درصدی در این بخش، مستقیماً بر صنایع تولیدی داخل ایران که وابسته به قطعات و مواد اولیه چینی هستند، اثرات انقباضی خواهد داشت.

تراز تجاری در این مدت معادل ۷۲۷ میلیون دلار به نفع چین مثبت بوده است. در حالی که حجم کل تجارت کوچک شده، تأمین همین میزان نقدینگی برای واردات از چین در شرایطی که صادرات ایران به این کشور به رقم ناچیز ۴۱۵ میلیون دلار رسیده، یک چالش جدی در مدیریت منابع ارزی است. این آمار هشدار می‌دهد که «دیپلماسی اقتصادی» در بخش تجاری نیازمند بازنگری جدی است تا از تبدیل شدن تجارت دوجانبه به یک مسیر یک‌طرفه مصرفی جلوگیری شود.

کاهش ۵۰ درصدی تجارت در آغاز سال ۲۰۲۶ میلادی می‌تواند ناشی از اشباع بازارهای جهانی یا تغییر استراتژی‌های کلان چین در تعامل با شرکای منطقه‌ای باشد. از سوی دیگر، ممکن است بخشی از این کاهش ناشی از انتقال بخشی از تجارت به بازارهای غیررسمی یا مسیرهای جایگزین باشد که در آمار رسمی گمرک ثبت نمی‌شوند. با این حال، از منظر رسمی، این اعداد نشان‌دهنده یک «زمستان سخت» در روابط تجاری تهران و پکن در پایان سال ۱۴۰۴ است که خروج از آن نیازمند محرک‌های اقتصادی جدید در بخش انرژی و پتروشیمی است.

جدول خلاصه عملکرد تجارت ایران و چین (سه ماهه چهارم ۱۴۰۴)

شاخص تجاری	ارزش (هزار دلار آمریکا)	ارزش (میلیون دلار – رند شده)	درصد تغییر (سالانه)
حجم کل تجارت	۱,۵۵۸,۸۸۵	۱,۵۵۹	۵۰.۱٪ –
صادرات چین به ایران	۱,۱۴۳,۳۵۲	۱,۱۴۳	۴۷.۱٪ –
واردات چین از ایران	۴۱۵,۵۳۴	۴۱۶	۵۶.۷٪ –
تراز تجاری (به نفع چین)	۷۲۷,۸۱۸	۷۲۸	—

 

 

 

 

تحلیل وضعیت صادرات چین به ایران براساس گروه‌های کالایی اچ اس کد – سه ماهه زمستان ۱۴۰۴

در بخش صادرات چین به ایران در سه‌ماهه چهارم سال ۱۴۰۴، الگوی تجارت به‌وضوح نشان می‌دهد که ستون اصلی عرضه چین به بازار ایران همچنان بر پایه کالاهای صنعتی، ماشین‌آلات، تجهیزات برقی، وسایل حمل‌ونقل و نهاده‌های واسطه‌ای تولید استوار است. از مجموع ۱,۱۴۳,۳۵۲ هزار دلار صادرات چین به ایران، فقط دو بخش ماشین‌آلات و تجهیزات مکانیکی و برقی و وسایل نقلیه و تجهیزات حمل‌ونقل در مجموع بیش از نیمی از کل صادرات را تشکیل می‌دهند. این تمرکز بالا نشان می‌دهد که رابطه تجاری دو کشور در سمت صادرات چین، بیشتر ماهیت تأمین صنعتی و تجهیزاتی دارد تا صرفاً صادرات کالاهای مصرفی ساده.

بزرگ‌ترین بخش صادراتی چین به ایران، بخش شانزدهم (HS Section XVI) شامل ماشین‌آلات، دیگ‌های بخار، تجهیزات مکانیکی، ماشین‌آلات برقی و قطعات آنهاست که با ارزش ۴۰۵.۷ میلیون دلار حدود ۳۵.۵ درصد از کل صادرات چین به ایران را در اختیار دارد. در درون این بخش، فصل ۸۴ شامل ماشین‌آلات و تجهیزات مکانیکی با ۲۳۷.۹ میلیون دلار و فصل ۸۵ شامل ماشین‌آلات و تجهیزات برقی با ۱۶۷.۸ میلیون دلار در جایگاه‌های اول و دوم کل فصول صادراتی قرار دارند. این ارقام نشان می‌دهد بخش تولید، مونتاژ، انرژی، زیرساخت، مخابرات و حتی خدمات فنی در ایران همچنان به واردات تجهیزات و قطعات چینی وابسته است.

پس از آن، بخش هفدهم (HS Section XVII) شامل وسایل نقلیه، قطعات و تجهیزات حمل‌ونقل با ۲۱۷.۴ میلیون دلار دومین ستون بزرگ صادرات چین به ایران است و تقریباً تمام این بخش از فصل ۸۷ یعنی خودرو، قطعات و اجزای وسایل نقلیه موتوری ناشی می‌شود که به‌تنهایی ۲۱۶.۷ میلیون دلار ارزش دارد. این تمرکز سنگین نشان می‌دهد که بخش مهمی از تجارت چین با ایران به تأمین قطعات خودرو، اجزای CKD/SKD، مجموعه‌های نیمه‌ساخته و سایر ملزومات صنعت حمل‌ونقل و بازار خودروی ایران اختصاص یافته است؛ موضوعی که با ساختار وابسته صنعت خودروی ایران به واردات قطعه کاملاً هم‌خوان است.

در رده‌های بعدی، بخش یازدهم شامل منسوجات و مصنوعات نساجی با ۱۳۲.۲ میلیون دلار و بخش پانزدهم شامل فلزات معمولی و مصنوعات آنها با ۹۵.۹ میلیون دلار قرار دارند. در منسوجات، بیشترین سهم به فصل ۵۴ یعنی الیاف مصنوعی یکسره با ۷۰.۴ میلیون دلار، فصل ۶۰ یعنی پارچه‌های حلقوی با ۱۸.۲ میلیون دلار و فصل ۵۵ یعنی الیاف مصنوعی غیر یکسره با ۱۴.۲ میلیون دلار تعلق دارد. این ترکیب نشان می‌دهد که چین تنها صادرکننده پوشاک نهایی به ایران نیست، بلکه در تأمین مواد اولیه و واسطه‌ای صنایع پایین‌دستی نساجی ایران نیز نقشی جدی دارد.

در بخش فلزات معمولی نیز تنوع قابل توجهی دیده می‌شود. فصل ۷۳ شامل مصنوعات از آهن و فولاد با ۳۱.۳ میلیون دلار و فصل ۷۲ شامل آهن و فولاد با ۲۹.۹ میلیون دلار مهم‌ترین اجزای این بخش هستند. در کنار آنها، فصل ۸۲ شامل ابزارآلات فلزی با ۱۲.۸ میلیون دلار و فصل ۸۳ شامل مصنوعات متفرقه فلزی با ۱۱.۳ میلیون دلار قرار دارد. این الگو بیانگر آن است که بخشی از صادرات چین به ایران نه به شکل کالای نهایی مصرفی، بلکه در قالب تجهیزات کارگاهی، صنعتی، ساختمانی و قطعات فلزی مورد نیاز تولید و پروژه‌های عمرانی انجام می‌شود.

بخش‌های مواد شیمیایی و پلاستیک و لاستیک نیز در جایگاه مهمی قرار دارند. بخش ششم با ارزش ۶۳.۵ میلیون دلار و بخش هفتم با ارزش ۶۲.۲ میلیون دلار تقریباً هم‌وزن هستند و با هم بیش از ۱۲۵ میلیون دلار از صادرات چین به ایران را تشکیل می‌دهند. در مواد شیمیایی، فصل ۲۹ شامل مواد شیمیایی آلی با ۲۴.۳ میلیون دلار و فصل ۳۸ شامل محصولات شیمیایی متفرقه با ۱۶.۰ میلیون دلار نقش اصلی را دارند. در پلاستیک و لاستیک نیز فصل ۳۹ با ۴۵.۶ میلیون دلار و فصل ۴۰ با ۱۶.۶ میلیون دلار نشان می‌دهد که چین در تأمین مواد اولیه پلیمری، قطعات پلاستیکی و کالاهای لاستیکی برای بازار و صنعت ایران نقش برجسته‌ای دارد.

از منظر کالاهای مصرفی و تجهیزاتی سبک‌تر نیز چند بخش قابل توجه‌اند. بخش بیستم شامل مصنوعات متفرقه با ۳۳.۲ میلیون دلار، بخش دوم شامل محصولات نباتی با ۳۳.۸ میلیون دلار، بخش سیزدهم شامل مصنوعات سنگ، سرامیک و شیشه با ۲۶.۹ میلیون دلار و بخش هجدهم شامل ابزار دقیق، تجهیزات پزشکی و اپتیکی با ۲۴.۲ میلیون دلار سهم معناداری دارند. در این میان، فصل ۹۰ با ۲۳.۸ میلیون دلار بیانگر حضور مهم کالاهای دقیق، آزمایشگاهی، پزشکی و کنترلی در صادرات چین به ایران است. به‌طور کلی، ترکیب صادرات چین به ایران در این دوره نشان می‌دهد که پیشران اصلی تجارت، تأمین تجهیزات صنعتی، قطعات تولیدی، مواد واسطه‌ای و کالاهای پشتیبان زیرساختی بوده و نه صرفاً کالاهای مصرفی نهایی.

ده فصل مهم صادراتی چین به ایران در سه‌ماهه چهارم ۱۴۰۴ واحد: هزار دلار آمریکا

بخش اچ اس	شرح	ارزش صادرات
۸۴	ماشین‌آلات و دستگاه‌های مکانیکی و قطعات آنها	۲۳۷,۹۶۹
۸۷	وسایل نقلیه زمینی و قطعات و اجزای آنها	۲۱۶,۶۸۸
۸۵	ماشین‌آلات و تجهیزات برقی و قطعات آنها	۱۶۷,۷۵۹
۵۴	الیاف مصنوعی یکسره و نخ‌های فیلامنت مصنوعی	۷۰,۳۶۵
۳۹	مواد پلاستیکی و مصنوعات از پلاستیک	۴۵,۶۴۸
۷۳	مصنوعات از آهن یا فولاد	۳۱,۲۶۴
۷۲	آهن و فولاد	۲۹,۸۷۷
۱۲	دانه‌ها و میوه‌های روغنی؛ گیاهان صنعتی و دارویی	۲۸,۵۸۲
۲۹	مواد شیمیایی آلی	۲۴,۲۸۹
۹۰	ابزار و دستگاه‌های اپتیکی، پزشکی، دقیق و کنترلی	۲۳,۷۵۶

 

تحلیل وضعیت واردات چین از ایران براساس گروه‌های کالایی اچ اس کد – سه ماهه زمستان ۱۴۰۴

ترکیب واردات چین از ایران در این دوره به‌روشنی نشان می‌دهد که ساختار صادرات ایران به بازار چین همچنان موادمحور، خام‌محور و متکی بر اقلام اولیه معدنی، پتروشیمیایی و کشاورزی است. از مجموع ۴۱۵,۵۳۴ هزار دلار واردات چین از ایران، بخش اعظم به چند گروه محدود اختصاص دارد و سهم کالاهای صنعتی پیشرفته، ماشین‌آلات و تجهیزات با فناوری بالا بسیار ناچیز است. این الگو نشان می‌دهد که رابطه تجاری دو کشور در سمت صادرات ایران هنوز عمدتاً بر پایه فروش مواد اولیه و نیمه‌خام استوار است و تنوع کالایی و عمق صنعتی آن محدود مانده است.

بزرگ‌ترین بخش وارداتی چین از ایران، بخش پنجم (HS Section V) شامل محصولات معدنی است که با ارزش ۱۷۹.۵ میلیون دلار حدود ۴۳.۲ درصد از کل واردات چین از ایران را تشکیل می‌دهد. در درون این بخش، فصل ۲۶ شامل سنگ معدن، سرباره و خاکستر با ۱۶۶.۳ میلیون دلار مهم‌ترین قلم صادراتی ایران به چین است و با فاصله زیاد در رتبه نخست قرار دارد. همچنین فصل ۲۵ شامل نمک، گوگرد، خاک و سنگ، گچ، آهک و سیمان نیز ۱۲.۸ میلیون دلار ثبت کرده است. این تمرکز بالا نشان می‌دهد که چین همچنان ایران را یکی از تأمین‌کنندگان مواد اولیه معدنی و خوراک صنایع پایه می‌بیند.

دومین محور اصلی صادرات ایران به چین، بخش هفتم (HS Section VII) شامل پلاستیک و مصنوعات آن و لاستیک است که با ۱۴۹.۰ میلیون دلار حدود ۳۵.۹ درصد از کل واردات چین از ایران را به خود اختصاص داده است. تقریباً تمام این بخش مربوط به فصل ۳۹ یعنی مواد پلاستیکی و مصنوعات از پلاستیک با ۱۴۸.۹ میلیون دلار است و فصل ۴۰ تنها سهمی بسیار ناچیز دارد. این الگو به‌خوبی جایگاه محصولات پتروشیمی و پلیمرهای پایه ایران را در بازار چین نشان می‌دهد؛ یعنی اقلامی که هرچند نسبت به مواد معدنی ارزش افزوده بیشتری دارند، اما همچنان در گروه کالاهای واسطه‌ای و نیمه‌خام قرار می‌گیرند.

در رتبه بعدی، بخش دوم (HS Section II) شامل محصولات نباتی با ۴۸.۴ میلیون دلار قرار دارد و حدود ۱۱.۷ درصد از کل صادرات ایران به چین را شامل می‌شود. در این بخش، فصل ۰۸ شامل میوه‌ها و خشکبار خوراکی با ۴۰.۴ میلیون دلار مهم‌ترین جایگاه را دارد و فصل ۰۹ شامل چای، ادویه و اقلام مشابه نیز ۸.۰ میلیون دلار ثبت کرده است. این ترکیب بیانگر آن است که صادرات کشاورزی ایران، به‌ویژه در حوزه خشکبار و میوه، همچنان از مزیت نسبی برخوردار است و بازار چین ظرفیت جذب این اقلام را حفظ کرده است.

بخش اول (HS Section I) شامل حیوانات زنده و محصولات حیوانی نیز با ۲۸.۴ میلیون دلار سهم قابل توجهی در تجارت دو کشور دارد. تقریباً کل این بخش از فصل ۰۳ یعنی ماهی، سخت‌پوستان و سایر آبزیان خوراکی ناشی می‌شود که ۲۷.۷ میلیون دلار ارزش دارد، در حالی که فصل ۰۴ تنها ۶۸۵ هزار دلار ثبت کرده است. این موضوع نشان می‌دهد که محصولات شیلاتی ایران همچنان یکی از اقلام مهم صادراتی به چین هستند و در صورت بهبود زنجیره سرد، بسته‌بندی و استانداردهای بهداشتی، می‌توان انتظار توسعه بیشتر این بخش را داشت.

در مقابل، سهم صادرات صنعتی پیشرفته ایران به چین بسیار محدود است. بخش پانزدهم شامل فلزات معمولی و مصنوعات آنها فقط ۳.۸ میلیون دلار ثبت کرده که عمدتاً شامل آلومینیوم و مصنوعات آن با ۲.۶ میلیون دلار و مس و مصنوعات آن با ۱.۲ میلیون دلار بوده است. بخش ششم شامل محصولات صنایع شیمیایی و وابسته نیز تنها ۳.۹ میلیون دلار ارزش داشته که بیشتر آن به فصل ۲۸ یعنی مواد شیمیایی معدنی با ۳.۸ میلیون دلار مربوط می‌شود. همچنین بخش‌های شانزدهم، هفدهم و هجدهم که نماینده ماشین‌آلات، تجهیزات حمل‌ونقل و ابزار دقیق هستند، در مجموع سهمی بسیار ناچیز دارند و این نشان می‌دهد که صادرات ایران به چین هنوز وارد سطوح بالاتر زنجیره ارزش صنعتی نشده است.

از نظر تمرکز کالایی، ساختار صادرات ایران به چین در این فصل به‌شدت متراکم است. تنها دو فصل ۲۶ و ۳۹ در مجموع حدود ۷۵.۹ درصد از کل واردات چین از ایران را تشکیل می‌دهند و اگر فصول ۰۸ و ۰۳ نیز به آن افزوده شوند، بیش از ۹۱ درصد کل صادرات ایران به چین در فقط چهار فصل متمرکز می‌شود. این تمرکز بالا از یک سو مزیت نسبی ایران در برخی مواد معدنی، پتروشیمیایی، کشاورزی و شیلاتی را نشان می‌دهد، اما از سوی دیگر حاکی از ضعف بودن سبد صادراتی در برابر نوسان قیمت جهانی، تغییرات تقاضای چین و محدودیت‌های تجاری است.

در مجموع، تصویر تجارت ایران با چین در بخش صادرات به این کشور، تصویری از وابستگی بالا به صادرات مواد خام و نیمه‌خام است. اگرچه اقلامی مانند پلیمرها، خشکبار، آبزیان و برخی مواد معدنی توانسته‌اند جایگاه خود را در بازار چین حفظ کنند، اما سهم ناچیز کالاهای صنعتی، فناورانه و با ارزش افزوده بالا نشان می‌دهد که مسیر توسعه صادرات ایران به چین همچنان نیازمند تنوع‌بخشی، تکمیل زنجیره ارزش و حرکت از خام‌فروشی به سمت صادرات محصولات فرآوری‌شده و صنعتی است.

ده فصل مهم وارداتی چین از ایران در سه‌ماهه چهارم ۱۴۰۴ واحد: هزار دلار آمریکا

بخش اچ اس	شرح	ارزش
۲۶	سنگ معدن، سرباره و خاکستر	۱۶۶,۲۷۵
۳۹	مواد پلاستیکی و مصنوعات از پلاستیک	۱۴۸,۹۷۵
۰۸	میوه‌ها و خشکبار خوراکی	۴۰,۴۰۹
۰۳	ماهی، سخت‌پوستان و سایر آبزیان خوراکی	۲۷,۷۴۸
۲۵	نمک، گوگرد، خاک و سنگ؛ گچ، آهک و سیمان	۱۲,۷۶۹
۰۹	قهوه، چای، ماته و ادویه	۷,۹۷۸
۲۸	مواد شیمیایی معدنی	۳,۷۹۶
۷۶	آلومینیوم و مصنوعات آن	۲,۶۰۲
۵۲	پنبه	۷۴۳
۰۴	لبنیات، تخم پرندگان، عسل و محصولات خوراکی حیوانی	۶۸۵

 

تحلیل تجارت دلتای رود یانگ تسه با ایران در سه ماهه چهارم سال ۱۴۰۴

در ژانویه ۲۰۲۶، منطقه YRD با قدرت وارد سال جدید میلادی شد. در این ماه، استان جیانگ‌سو با ثبت رقم خیره‌کننده ۵۸.۸ میلیون دلار، پیشتاز مطلق منطقه بود. پس از آن، ججیانگ با ۴۳.۳ میلیون دلار در رتبه دوم قرار گرفت. در این ماه، تمرکز تجاری به‌شدت بر قطب‌های صنعتی سنتی (جیانگ‌سو و ججیانگ) بود و استان آنخویی با تنها ۳.۷ میلیون دلار، کمترین سهم را در این ماه داشت. شانگهای نیز با سهم ۱۰.۸ میلیون دلاری در رتبه سوم این ماه قرار داشت.

در فوریه ۲۰۲۶، الگوی تجاری تغییرات جالبی را تجربه کرد. در حالی که جیانگ‌سو با افت شدید به ۱۱.۱ میلیون دلار رسید، استان آنخویی با یک جهش ناگهانی به ۴۰.۴ میلیون دلار دست یافت و به رتبه اول منطقه در این ماه تبدیل شد. این جهش احتمالاً ناشی از محموله‌های بزرگ صنعتی یا خودرویی از مبدأ هفئی بوده است. در این ماه، شانگهای نیز با ۱۹.۴ میلیون دلار عملکرد بهتری نسبت به ماه قبل ثبت کرد و از جیانگ‌سو پیشی گرفت.

در مارس ۲۰۲۶، بازار به ثبات نسبی بازگشت. جیانگ‌سو دوباره با ۳۵.۵ میلیون دلار به صدر جدول بازگشت. ججیانگ با ۲۰.۹ میلیون دلار و شانگهای با ۱۶.۳ میلیون دلار در رتبه‌های بعدی قرار گرفتند. در این ماه، آنخویی دوباره به سطح فعالیت پایین‌تر (۶ میلیون دلار) بازگشت که نشان می‌دهد جهش ماه فوریه یک مورد استثنایی یا پروژه‌محور بوده است.

در مجموع سه‌ماهه چهارم ۱۴۰۴، استان جیانگ‌سو با مجموع ۱۰۵.۴ میلیون دلار، بزرگ‌ترین شریک تجاری ایران در منطقه YRD باقی ماند. این استان که قطب ماشین‌آلات و صنایع سنگین است، نشان‌دهنده تداوم نیاز صنایع ایران به تجهیزات سرمایه‌ای و قطعات واسطه‌ای است. ثبات نسبی جیانگ‌سو در طول دوره (به‌جز نوسان فوریه) وزن بالای این استان را در تراز تجاری دو کشور تأیید می‌کند.

استان ججیانگ با مجموع ۸۹.۱ میلیون دلار در جایگاه دوم قرار گرفت. ججیانگ به‌عنوان مرکز صنایع سبک، محصولات مصرفی و تجارت الکترونیک چین، تأمین‌کننده اصلی کالاهای عمومی، منسوجات و قطعات کوچک الکترونیکی برای بازار ایران است. ثبات صادراتی این استان نشان‌دهنده تقاضای مستمر بازار داخلی ایران برای کالاهای ساخته‌شده در شهرهایی مثل ایوو و نینگبو است.

نقطه غافلگیرکننده این دوره، عملکرد استان آنخویی است که با مجموع ۵۰.۲ میلیون دلار موفق شد بالاتر از شهرداری شانگهای در رتبه سوم قرار گیرد. بخش بزرگی از این موفقیت مدیون عملکرد فوق‌العاده در ماه فوریه است. با توجه به قطب بودن آنخویی در صنعت خودروهای برقی و لوازم خانگی مدرن، به نظر می‌رسد سهم این استان در سبد وارداتی ایران رو به افزایش است.

در نهایت، شهرداری شانگهای با مجموع ۴۶.۵ میلیون دلار در رتبه چهارم قرار گرفت. شانگهای بیشتر نقش هاب لجستیکی و مالی را ایفا می‌کند و کالاهای صادراتی از این مبدأ اغلب دارای ارزش افزوده بالا، تجهیزات دقیق آزمایشگاهی یا محصولات شیمیایی خاص هستند. مجموع تجارت این چهار استان نشان‌دهنده وابستگی عمیق زنجیره تأمین ایران به توان تولیدی منطقه دلتای رود یانگ‌تسه است.

جدول کلی تجارت منطقه YRD با ایران (سه‌ماهه چهارم ۱۴۰۴)

واحد: دلار آمریکا

استان / شهرداری	ژانویه ۲۰۲۶	فوریه ۲۰۲۶	مارس ۲۰۲۶	مجموع (تجمیعی)
جیانگ‌سو  (Jiangsu)	۵۸,۸۰۵,۷۵۷	۱۱,۱۵۲,۲۳۶	۳۵,۵۳۳,۹۸۴	۱۰۵,۴۹۱,۹۷۷
ججیانگ (Zhejiang)	۴۳,۳۴۸,۶۳۶	۲۴,۹۰۹,۷۳۰	۲۰,۹۴۰,۳۳۴	۸۹,۱۹۸,۷۰۰
آنخویی  (Anhui)	۳,۷۸۲,۸۰۵	۴۰,۴۱۳,۶۴۰	۶,۰۱۲,۸۹۶	۵۰,۲۰۹,۳۴۱
شانگهای  (Shanghai)	۱۰,۸۰۳,۳۴۱	۱۹,۴۳۹,۴۴۳	۱۶,۳۱۸,۷۱۵	۴۶,۵۶۱,۴۹۹
جمع کل منطقه  YRD	۱۱۶,۷۴۰,۵۳۹	۹۵,۹۱۵,۰۴۹	۷۸,۸۰۵,۹۲۹	۲۹۱,۴۶۱,۵۱۷

 

 

منابع

وبسایت گمرک چین به آدرس English.customs.gov.cn.